franzkavka:

“Ach”, said the mouse, “The world grows smaller every day. At first it was so wide that it scared me, I kept running and was glad when I finally saw distant walls to the left and right, but these long walls rush toward each other so quickly that I am already in the last room, and there in the corner lays the trap I run into.” 

“You only had to run in a different direction,” said the cat, and ate it. 

Franz Kafka, A Little Fable

λευκή επιταγή κι αυτή, από το καρνέ των ματαιώσεων. 

Μία ακόμα,
γυναίκα που πέρασε από τη ζωή μου ,
κι έμεινε ακάλυπτη(;)

Μία ακόμα,
νύχτα που ο China δουλεύει στο καινούριο του βιβλίο και δεν μπορεί να μου δώσει συνέντευξη, 

Μία ακόμα,
φορά που φοβάμαι να μπω στο mail της σχολής καθώς δεν πλήρωσα ως τώρα καμία από τις δόσεις.

Μία ακόμα,
σιωπή απόψε, που ουρλιάζει για την κατάντια των ανθρώπων που έμαθαν με ψέματα να κινούνται. 

Μία ακόμα στιγμή, συμπάθειας και οίκτου για μας. Για σένα που έφυγες νωρίς, αλλά όχι όπως ο Μίσσιος θα ‘λεγε.

Ενώ αποχαιρετάς τον νέο ή παλιό σου έρωτα μιας και ο πατέρας σου ανέλαβε ελαφρά την καρδία όλη την γραφειοκρατία που φέρει ο χωρισμός μας.

Την ευθύνη πάντως, δεν την ανέλαβε κανείς.